ขลุ่ย

ประวัติความเป็นมาของขลุ่ย

 

ขลุ่ย  เป็นเครื่องดนตรีที่ไม่มีลิ้น  ทำจากไม้รวกปล้องยาวๆ  ด้านหน้าเจาะรูเรียงกัน สำหรับปิดเปิดเพื่อเปลี่ยนเสียง    ตรงที่เป่าไม่มีลิ้นแต่มีดาก  ซึ่งทำด้วยไม้อุดเหลาเป็นท่อนกลมๆยาวประมาร  ๒  นิ้ว   สอดลงไปอุดที่ปากของขลุ่ย         แล้วบากด้านหนึ่งของดากเป็นช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ   เราเรียกว่า    ปากนกแก้ว   เพื่อให้ลมส่วนหนึ่งผ่านเข้าออกทำให้เกิดเสียงขลุ่ยลมอีกส่วนจะวิ่งเข้าไปปลายขลุ่ยประกอบกับนิ้วที่ปิดเปิดบังคับเสียงเกิดเป็นเสียงสูงต่ำตามต้องการใตปากนกแก้วลงมาเจาะ    ๑   รู   เรียกว่า  รูนิ้วค้ำ  เวลาเป่าต้องใช้หัวแม่มือค้ำปิดเปิดที่รูนี้   บางเลาด้านขวาเจาะเป็นรูเยื่อ   ปลายเลาขลุ่ยมีรู    ๔  รู  เจาะตรงกันข้ามแต่เหลื่อมกันเล็กน้อย  ใช้สำหรับร้อยเชือกแขวนเก็บหรือคล้องมือจึงเรียกว่ารู   ร้อยเชือก  รวมขลุ่ยเลาหนึ่ง  มี  ๑๔  รูด้วยกัน

รูปร่างของขลุ่ยเมือพิจารณาแล้วจะเป็นเครื่องดนตรีที่เก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่ง     จากหลักฐานที่พบขลุ่ยในหีบศพภรรยาเจ้าเมืองไทยที่ริมฝั่งแม่น้ำฮวงเหอ   ซึ่งมีหลักฐานจารึกศักราชไว้ไม่ต่ำกว่า  ๒,๐๐๐ ปี    ปัจจุบันขลุ่ยมีราคาสูง   เนื่องจากไม้รวกชนิดที่ทำขลุ่ยมีน้อยลงและใช้เวลาทำมากจึงใช้วัตถุอื่นมาเจาะรูซึ่งรวดเร็วกว่า   เช่น  ท่อพลาสติก  ไม้เนื้อแข็ง  แต่คุณภาพเสียงไม่ดีเท่าขลุ่ยไม้ขลุ่ยที่มีเสียงไพเราะมากส่วนใหญ่จะเป็นขลุ่ยผิวไม้แห้งสนิท

ขลุ่ยใช้เป่าในเครื่องสายไทย   วง มโหรี      และในวงปี่พาทย์ไม้นวม      วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์

การฝึกเป่าขลุ่ยเพียงออเบื้องต้น

        ขลุ่ยเพียงออ เป็นเครื่องดนตรีไทยประเภทเครื่องเป่าที่ไม่มีลิ้น ทำด้วยไม้ไผ่แต่ในปัจจุบันมีการนำวัสดุอื่น ๆ มาทำเช่น ไม้เนื้อแข็ง ท่อพลาสติก เป็นต้น

วิธีการฝึกหัดเป่าขลุ่ยเบื้องต้น

        ผู้เรียนต้องรักในกนตรี ขยันหมั่นเพียรฝึกฝนจนชำนาญ มีความอุตสาหะ มีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ บากบั่นพยายามในการเรียนรู้ มีการวิเคราะห์เครื่องดนตรี รู้ขั้นตอนในการฝึกฝนตนเองอย่างเป็นประจำ การฝึกหัดเป่าขลุ่ยมีวิธีการคือ ต้องรู้จักขลุ่ยเพียงออ เลือกขลุ่ยที่ดี เรียนรู้กลวิธีการเป่าขลุ่ย ท่านั่ง การจับขลุ่ยที่ถูกลักษณะ เป่าให้เป็นเสียง เป่าเป็นเพลงขลุ่ย เป่าขลุ่ยเข้ากับวงดนตรีไทยต่าง ๆ โดยมีวิธีการฝึกดังนี้

๑. จับขลุ่ยทั้งสองมือ ใช้หัวแม่มือบนปิดรูค้ำก่อน มือบนใช้นิ้วชี้ นิ้วกลาง นิ้วนางปิดรูด้านบน และ       มือล่างใช้นิ้วชี้ นิ้วกลาง นิ้วนางและนิ้วก้อยปิดรูด้านล่าง และให้หัวแม่มือล่างประคองขลุ่ยไว้ด้านล่างของเลาขลุ่ย

๒. ให้สัมผัสปลายนิ้วมือปิดรู้นิ้วให้สนิท เพื่อให้เสียงเป่าไม่ผิดเพี้ยน

๓. เมื่อปิดนิ้วมือสนิทดีแล้วทุกนิ้วมือก็เริ่มเป่าออกเสียง

๔. เมื่อรู้ระดับเสียงต่ำจนถึงเสียงสูงสุดแล้ว หัดปิดเปิดไล่นิ้วจากต่ำไปสูง ไล่จากเสียงสูงลงต่ำ ไล่เสียงไปกลับจนคล่องจึงฝึกสลับนิ้ว

๕. ฝึกเป่าสลับนิ้ว สลับข้ามเสียงกัน เช่น โด มี ซอล ที ฯลฯ

๖. ฝึกต่อเพลง จากเพลงที่มีความคุ้นเคยก่อน แล้วเริ่มเพิ่มเพลงให้มีความยากขึ้นเรื่อย ๆ

ข้อความนี้ถูกเขียนใน ดนตรีไทย คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s